Waarom we doen wat we doen

Inzicht in onze collectieve automatische piloot – tijdens de bewuste verbindingsweken

Tamara’s verhaal

 

“Weet je,” verzuchtte Tamara bij mij aan de keukentafel, “ik heb nou al zoveel gedaan, aan zelfontwikkeling, therapie, cursussen… En dat heeft me echt veel verder geholpen, maar toch…”

Toch voelde ze dat ze niet helemaal bij de kern kon komen: “Ik wil in liefde leven, maar er gebeurt gewoon zoveel shit in de wereld. Er is zo weinig onderling respect en vertrouwen. En waarom kopen we massaal eten dat niet goed is voor onze gezondheid? Of producten die alleen maar zo goedkoop kunnen zijn als ze door zwaar onderbetaalde handen zijn gemaakt? Ik bedoel: ik dus ook!”
Ik knik: “Ik ook. Soms lijkt er gewoon geen alternatief.”

“Maar dat kan toch niet? Waarom is dat er niet? En waarom wind ik me daar zo over op? Andere mensen lijken er echt totaal geen last van te hebben dat we alles met z’n allen naar de Gallemiezen aan het helpen zijn. Dan voel ik me verantwoordelijk voor iets dat ik echt niet alleen op kan lossen. Dat is zo uitzichtloos. Maar ik weiger er depressief van te worden hoor! Al zou ik soms wel een knopje willen waarmee ik al die oogkleppen open kon zetten bij iedereen. En ook bij mezelf! Er zijn echt van die momenten dat ik denk: ‘waar ben ik nou in vredesnaam mee bezig?!’ Ik lig er soms wakker van: we zijn volgens mij echt allemaal een onderdeel van één groot geheel, allemaal stukjes van dezelfde puzzel. Maar we doen allemaal maar wat. Verwijten elkaar dat we anders van vorm zijn, of van kleur. En daardoor lijken we nooit de aansluiting te vinden. Laat staan dat het lukt om samen tot het grote plaatje te komen. We stoten elkaar eerder af. En ik maar zoeken. Knopen ontwarren in mezelf. Dat geeft steeds wel even opluchting hoor, maar de wereld red ik er niet mee.”
Ze zucht.
“Als ik het zo hoor zoek je eigenlijk naar een manier om mensen samen te laten werken aan oplossingen voor alles wat ons nu steeds weer uit elkaar drijft,” vat ik samen.
“Haha, ja, eigenlijk wel. Maar het is natuurlijk een enorme paradox,” verzucht ze.
“Een paradox, maar ook een ingang,” zeg ik.

Want ik ben het helemaal met haar eens. Er moeten dingen veranderen willen we in vrede en gezond met elkaar kunnen samenleven wereldwijd. Maar verandering levert vaak weerstand op. En ‘samen’ is zonder die weerstand vaak al ver te zoeken. Hoe komt dat toch?

Volgens mij is wat we doen steeds weer gebaseerd op een onderliggend natuurprincipe. Ik noem het voor het gemak De Automatische Piloot. Dat is een heel concreet menselijk grondpatroon dat onze focus bepaalt, onze betekenissen stuurt en onze emoties regelt. En dat dus nog automatisch ook. Niet gek dat we daarnaar handelen! Hier in het Westen staat onze collectieve automatische piloot ook nog eens afgesteld op ‘individualiteit’, wat samenwerken helemaal lastig maakt… Maar dat wil niet zeggen dat we er geen invloed op uit kunnen oefenen! Als je dit natuurprincipe overziet en begrijpt kan je de ingangen vinden die bij jou passen om dingen te veranderen.

Zie het zo: de automatische piloot bestuurt jouw leven, eigenlijk zonder dat je tot nu toe wist dat hij dat deed. Nu je weet dat hij bestaat kan je gaan ontdekken hoe hij werkt. En ook voor welke route hij geprogrammeerd staat. Omdat je weet hoe hij werkt kan je vervolgens aanpassingen doen om die route te wijzigen als je dat wilt. Misschien denk je nu: ja, die ken ik, ik heb al zoveel aangepast, dat werkt altijd maar tijdelijk! Dat klopt. Zonder kennis van de werking van je autopiloot stapt hij na verloop van tijd weer terug op de geplande route. Maar met die kennis kan je die route wijzigen.

Het slechte nieuws is dat je daar helemaal niks aan hebt. In je eentje. Want net als Tamara bij mij aan tafel wil ik – en ik vermoed jij ook als je dit nog steeds leest – naast mijn eigen koers ook vooral onze gezamenlijke koers verleggen. Maar wel zonder dwang en controle. (Tamara en ik hebben allebei geen ambitie om dictator te worden, brrrr eenzaam!) Gelukkig hoeft dat ook niet. Want als je het natuurprincipe van de persoonlijke automatische piloot begrijpt, dan snap je dat van onze collectieve autopiloot ook. En ook daar geen hosanna en hoera. Want zo’n collectieve autopiloot krijg ik in mijn eentje niet gekeerd, en samen met Tamara ook niet. Dat moeten we echt met meer doen. Daarom wil ik jou, omdat je dit nog steeds leest, heel graag uitnodigen om gratis mee te kijken hoe ik de natuurprincipes van bewustzijn aan Tamara uitleg. Tijdens de verbindende bewustzijnsweken!

Herken je dit?

Heb je het idee dat we
collectief nader tot elkaar
zouden moeten kunnen komen
 
als we voorbij onze verschillen zouden kunnen kijken?

Heb jij ook al een heleboel aan zelfontwikkeling gedaan?  En toch het gevoel dat je er ‘nog niet helemaal bent’?

Zou je heel graag met anderen samen iets neerzetten, maar is gelijkgestemden vinden of behouden echt niet makkelijk?

Ontdek:

Waarom onze auto-piloten
ons belemmeren om samen te werken,
en waarom dat zo’n
enorme gemiste kans is.

Waarom je met je gedachten je Automatische Piloot wel steeds tijdelijk om kunt leiden, maar het zo moeilijk is om hem echt van route te laten veranderen.

Hoe je af kunt stemmen op ‘samen’, ook en juist met mensen die heel anders zijn dan jij. Èn waarom dat heel natuurlijk is.

Inzicht in de werking van mijn eigen èn onze collectieve automatische piloot?

 (mails stoppen weer na deze online training)

Om het behapbaar te houden heb ik het opgeknipt in 8 sessies van ongeveer 30 minuten online. Dus 2 weken lang om de dag een stukje uitleg van het natuurprincipe van de autopiloot. Met een oefening om het in je ervaring te integreren. No strings attached. Je krijgt ook toegang tot de besloten facebookgroep waarin je met andere vrijdenkers kunt delen en sparren!

Meld je aan en doe 14 dagen lang mee met
deBewuste Verbindingsweken!

(t.w.v. 547,-! Nu GRATIS)

Krijg inzicht in de werking van je eigen en onze collectieve automatische piloot

 

 

(mails stoppen weer na deze online training)

Doe je mee met de bewuste verbindingsweken!

En krijg inzicht in de werking van je eigen en onze collectieve automatische piloot

 (mails stoppen weer na deze online training)

Hoe ik hier zo bij kom

Mijn naam is Karin Helmers en als er iemand op de automatische piloot geleefd heeft, dan ben ik het wel. En dan bedoel ik niet eens dat ik in mijn hoofd de hele tijd in het verleden of de toekomst bivakkeerde – hoewel dat er natuurlijk zeker een groot onderdeel van was. Ik bedoel daarmee vooral dat veel, heel veel van mijn handelingen voorgeprogrammeerd leken te zijn. Ik kon best bedenken dat ik iets anders had willen doen, achteraf. En ook hoe ik het de volgende keer zou gaan doen. Maar als het puntje bij paaltje kwam deed ik toch steeds weer hetzelfde: niet dat wat ik ten diepste wilde doen.

In plaats daarvan werd ik meestal stil en teruggetrokken. Onzeker (al zag het er misschien anders uit). En soms werd ik  juist luid en duidelijk, meestal een beetje tè (oeps). Of nog

erger: echt heel erg boos… (slik, dat wil je niet meemaken). Of ik zorgde er gewoon voor dat die situatie zich niet meer voor kon doen en maakte meteen rechtsomkeert als ik ook maar vermoedde dat ik er weer in verzijld zou kunnen raken. 

Herkenbaar? Ik wilde daar vanaf! Ik wilde meer puf en minder mezelf managen. Want hoewel ik na jaren zelfontwikkelingscursussen en zelfmanagementtrainingen veel van deze automatische reacties wel redelijk onder de duim had gekregen, merkte ik ook dat mezelf in het gareel houden me heel veel energie kostte.

En erger nog, dat die automatische piloot het juist op de echt cruciale momenten toch weer het roer over nam. Bah! Zelfs al wist ik waar het door kwam (oude overtuigingen van ‘ik ben niet goed genoeg’ etc. etc. je kent ze wel), al kon ik het analyseren, mezelf vergeven, het 

weer rechtzetten, de hele bende: ik wilde het liefst dat ik ‘m uit kon zetten, die stomme automatische piloot! Maar… waar zat de uit-knop?

Dus toen ik die vraag het universum in stuurde en een antwoord kreeg was ik door het dolle! Nou ja, het kostte heel wat jaren om alle puzzelstukjes informatie door te leven en tot een antwoord samen te voegen, maar het is gelukt, en dat maakt me heel blij!

En wat me nog gelukkiger maakt is om deze informatie met iedereen te delen die er klaar voor is. Niet omdat ik zo graag gehoord wil worden (“niemand luistert naar mij” is ook zo’n oude route die mijn auto-piloot niet meer neemt), maar omdat we met z’n allen zoveel meer kunnen bereiken als we niet meer automatisch van elkaar weg zouden vliegen. Hoe fantastisch zou dat zijn?
Ben je er klaar voor? Buckle up your seat belt!

Inzicht in de werking van mijn eigen èn onze collectieve automatische piloot?

 (mails stoppen weer na deze online training)

Pin It on Pinterest

Share This