Herken je dat? Dat je van nature vol vertrouwen en vanuit liefde het leven benadert? Dat dat eigenlijk heel lekker loopt? Dat je uit kleine tegenslagen een les trekt, aan lastige momenten een positieve draai geeft, mensen/kinderen die down zijn met een paar woorden weer op een spoor zet? Tot Dat Ene Moment?

Iedereen heeft een andere invulling van Dat Ene Moment. (Bij mij waren het o.a. mensen met een ongefundeerde negatieve mening. Die er niet voor terug schrokken om die zelfverzekerd te ventileren. Of alleen maar met een afkeurende blik te kijken. Slik…) Maar als Dat Ene Moment zich voordoet, dan lukt het niet meer. Je hebt je woorden niet meer. Je weet even geen positieve draai. En je ziet al helemaal geen les in deze (#%@$^#-)situatie… Dan is die liefde weg. Dan is het vertrouwen met zachte voeten achter je weggeslopen en nergens meer te bekennen. En dan kost het tijd en rust om weer bij te komen. Om weer terug in vertrouwen te komen. En dan gaat het weer een tijd goed, tot het volgende Ene Moment…

Hoe komt dat toch?
Kijk eens terug over jouw ‘Ene Momenten’, hebben ze een gemeenschappelijke deler? Iets dat in al die situaties aanwezig was? Bij mij was dat dus veroordeling. Dan klapte ik dicht, was ik weg, kon ik ’t niet meer. Veroordeling was voor mij de trigger om niet meer bij mijn kracht, mijn vertrouwen en liefde te kunnen. Zelfs al was die veroordeling nog zo misplaatst, of zelfs helemaal niet eens echt op mij gericht. Ook al kon mijn hoofd makkelijk bedenken dat echt die ander was die ergens last van had, en dat dat iets echt met geen mogelijkheid iets met mij te maken had, dan nog was het vertrouwen weg.

Die soort ‘ene momenten’ triggerden mijn stresssysteem: ik ervoer het als een dreiging. En dan schoot mijn stresssysteem in een freeze. Ik bevroor en er was geen gedachte of voornemen wat dat tegen kon houden… Je stresssysteem kan bij zo’n trigger ook een vecht- of vluchtreactie veroorzaken. Dat deed het bij mij bij andere triggers. Dan stond ik ineens te schreeuwen van woede (als er stelselmatig ontkend werd wat ik zei) of vond ik mezelf terug op de wc, terwijl ik helemaal niet hoefde (als vreemde mensen echt doorvroegen hoe het nou met me ging, liefst heel oprecht en diep geïnteresseerd – djeez wat eng!) En ja, dat is verleden tijd.

Ineens anders gaan waarnemen
Door zo’n trigger gaat niet alleen je stresssysteem over op volautomatische vecht-, vlucht- of bevriezingsreacties, ook je waarneming wordt anders. Waar je in rust – zonder triggers – alles nog van meerdere kanten kunt bekijken lukt dat opeens niet meer. Daardoor kan het zijn dat je je van tevoren voorneemt om het nu anders te gaan doen: je gaat deze keer rustig/redelijk/zelfverzekerd blijven. En dat als het puntje bij paaltje komt je toch weer in je oude gedrag schiet…

Dat is natuurlijk super frustrerend. Helemaal als je van nature vol liefde en vertrouwen leeft en dat het liefst met iedereen deelt! Dan kunnen dit soort ‘ene’ momenten echt als falen voelen… In mijn gratis e-book Verrek! Een blinde vlek… vertel ik waarom dit voor jou extra vervelend voelt. Het heeft namelijk alles met je (brede!) bewustzijn te maken en de invloed van stress op je manier van waarnemen. Je leest er ook alle achtergrondinformatie over je stresssysteem, waarom het deze automatische reacties veroorzaakt en hoe je daar toch invloed op kunt hebben. Want echt: veroordeel me, ontken wat ik zeg of vraag me oprecht naar hoe het gaat – ik kan er helemaal bij blijven tegenwoordig. En dat gun ik iedereen.

Klik daarom hier om gratis Verrek! Een blinde vlek… te downloaden!

En waar ik benieuwd naar ben: wat is/zijn jouw trigger(s)? En kun je daar een vecht-, vlucht- of freezereactie bij jezelf bij herkennen? Ik lees het graag hieronder!

Pin It on Pinterest

Share This